Kurt mu Kuzu mu?

IMG_5088_Fotor_Fotor

Atlasparem,

Dilimizi öğrenmek konusundaki gayretin bizi büyülüyor. Kelimeler, cümleler, sorular derken epey yol kat ettik. Birkaç tane de sesli harf satın alsan yakında kuantum fiziği konuşmaya başlayacağız. Buraya kadar herşey iyi güzel de konuşmaya başladıktan sonra içinden çıkan “küçük Emrah” konusu bizi biraz düşündürmeye başladı. Nasıl derler bilmiyorum ama acaba acılardan beslenmek, dram sevici olmak için biraz küçük değil misin? O bir iki tel kaşını büzüp içli içli konuşman acaba normal mi?

Sevgili okur,

Aylar önce kendi minik masasından düştü Atlas, şükür bişi olmadı ama her akşam eve gelip “oğlum bugün ne yaptın?” diye sorunca  “Maşaaadan düstüm biliyor musun?” diyor çocuk. Bunu öyle bir söylüyor ki, o masayı bul ve yak, bilemedin parçala. Oğlum “o çok önce oldu ama” deyince ikinci dramatik anı fırlıyor “başıma abajur düstü”. Evet düştü, altına girip kordonunu çekince abajur üstüne düştü ama onun da var yine bir iki ayı. “O değil de tiyatroya mı gittik biz?” diyorsun Kırmızı Başlıklı Kızdaki kurtu kast edip “hain kurttan korktum biraz” diyor. Başka birşey anlat diyorsun “doktorda biraz ağladım, üzüldüm” diyor. Velhasıl çocuktan alıyoruz haberi ama hakkaten, iyi haberden güzel haber olmazı  doğrular şekilde çocuk iyi bir olay anlatmıyor, yer gök acı ve her olayda gözyaşı…

“Nereyaa didiyorsun?” diye soruyor her sabah, “işe” diyorum “Ağnnne de dideeeecek mi?” diye yapıştırıyor ki sıkıysa “evet” de. Bana kızarsa beni özlememiş oluyor, anneye kızarsa “anne gelmesin” diyor. Olur da birşeye “hayır” desek ya da “dur” filan, alt dudak başlıyor titremeye peşine gözyaşları oluyor fırtına deresi…

Haliyle kitlendik “bu çoçuk içli mi biraz?” diye. Boş zamanlarında resim yapıyor, kitap konusunda nerdeyse Rus klasiklerine geldik (Ruslarla durum malum, o yüzden şimdilik Suç ve Ceza’yı bekletiyoruz), arkadaşlarıyla oynamayı değil onları gözlemeyi seviyor, müzik oyun grubuna gittik, fazla gürültülü buldu bi gerildi istemedi bir daha (sese tahammülü yok). Geçenlerde bir arkadaşıyla oynarken çocuk ağlamış, bizimki bir hafta “o üzüldü, aaaladı biliyomusun” diye dolandı durdu.

Özetle,”kuzucuk” diye sevip duruyoruz oğlan hakkaten kuzu oldu sanki. Yani düşününce aslında fena da değil bu durum, sakin sakin yaşıyoruz ama kuzu mu yetiştirmeli yoksa biraz kurt mu katmalı hamuruna diye kasıyor insan. Sizlerde durum ne?

Soydan

 

 

 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s